اتصالات فلر یک اتصال فشاری است که با لوله های فلزی، معمولاً فولاد کربنی، برنج انعطاف پذیر (نرم) و آلومینیوم استفاده می شود، اما از مواد دیگری نیز استفاده می شود. در اتصالات فلر، خود لوله فلر است، یعنی در انتهای لوله منبسط شده و تغییر شکل داده است. سپس اتصال فلر نر به اتصالی که به آن متصل است فشار داده می شود و با مهره ای محکم محکم می شود تا از عدم نشتی اطمینان حاصل شود.
فلرینگ لوله یک عملیات آهنگری است که معمولاً یک عملیات سرد کار است. در طول مونتاژ، یک مهره گشاد شده برای محکم کردن انتهای مخروطی لوله گشاد شده به یک اتصالات مخروطی و اعتبار به همان اندازه استفاده می شود و بنابراین اغلب در مکان های حساس و غیرقابل دسترس استفاده می شود. ابزار برای اتصالات گشاد شده شاملیک مهر و موم ضد فشار و ضد نشتی. اتصال فلر نوعی راه اتصال قابل اعتماد طولانی مدت است و معمولاً برای کارهای سخت یا غیرقابل دسترسی استفاده می شودموقعیت ابزار تولید اتصال فلر نر یک قالب است که می تواند لوله را بگیرد و یک سنبه یا مخروط غلتشی که به انتهای لوله فشار داده می شود تا با کار سرد فلر را تشکیل دهد.
رایج ترین استانداردهای اتصال فلر که امروزه مورد استفاده قرار می گیرند عبارتند از: شعله ور شدن 45 درجه SAE، شعله ور شدن 37 درجه JIC و شعله ور 37 درجه AN.اتصالات مشعل 45 درجه SAE معمولاً در کاربردهای خودرو و همچنین تبرید و تهویه مطبوع استفاده می شود. اتصالات SAE معمولا از برنج ساخته می شوند. اتصالات SAE و AN/JIC به دلیل زوایای باز شدن متفاوت سازگار نیستند. اتصال مشعل JIC 37 درجه برای کاربردهای هیدرولیک فشار بالا. اتصالات JIC معمولا فولادی یا فولادی ضد زنگ هستند. به دلیل استانداردهای کیفی مختلف، لوازم جانبی JIC در صورت مشخص شدن اتصال AN مجاز نیستند.
